Of een avond uit, dansen en zingen als David deed.
Deze week ben ik getuige geweest van een bijzondere kerkdienst. Een dienst in London, Jesus House, een Redeem Church. De reden dat we daar naar toe zijn gegaan is de film die we voor AMG gaan uitbrengen: THE LION OF JUDAH. Een Amerikaanse animatiefilm in 3D, die het paasverhaal vertelt gezien vanuit de ogen van de dieren die bij de geboorte van Jezus aanwezig zijn geweest.
De kerken in de UK gaan ons steunen de film in de bioscoop te krijgen. Wij, mijn zakenpartner en ik, waren speciaal dit weekeinde gevraagd de opening van hun nieuwe kerkzaal bij te wonen. Ik kon het mooi combineren, dus heb de gelegenheid aangegrepen.
Deze kerk is groot en heeft meer dan 7.000 leden en ze groeien nog steeds. We werden opgehaald uit ons hotel en met alle egards behandeld. We kregen een rondleiding door de kerk met een cafetaria, beroemd om zijn meatpie en coffee-, ja thee en koffie, shop, boekwinkel, ontvangstruimten, kindercrèche en kantoren. In de oude zaal aangekomen was duidelijk dat deze ontmanteld was, dus snel naar de nieuwe ruimte. Aan de gezichten en de spanning bij onze rondleiders was te merken dat ze trots zijn en uitkeken naar onze reacties, onze oh’s en ah’s.
De buitenkant van de kerk ziet eruit als een bedrijfspand. Een grote loods met een glazen gebouw ervoor. En dan nu de entree in de zaal was buiten verwachting. De zaal, met 3.000 zitplaatsen en een immens podium, 20 m breed en 6 m diep, is erg indrukwekkend. Een groot scherm van 3 m hoog en ik schat 12 m breed in het midden, dit verraadt het gebruik van een watch-out- achtig systeem, een groot samengesteld beeld, zeker als ik zie dat er 3 Barco digitale projectoren op gericht staan.Naast het hoofdscherm hangen nog eens, links en rechts, schermen van 3 x 4 m met ook aparte projectoren. Het geluid; een hangende Line aray, de bananen, en basboxen ingebouwd in de podiumrand. Er hangt ook veel licht maar dat is minder professioneel maar toch, er hangt aardig wat. Voor diegene die me niet kennen ik, schrijf, regisseer en organiseer met regelmaat grote shows, ik ken mijn weg in de techniek. Er staan ook nog eens 4 camera’s waarvan 1 op een crane. Een hele professionele opzet, dat zien we ook nog eens als we een rondleiding krijgen in de regie. Diverse computer gestuurde systemen en grafische computers, een Barco switcher en een Folsom seemless systeem, kortom moeite en vooral kosten zijn niet gespaard.
We gaan de eerste avonddienst live meemaken, de twee ochtend diensten waren vol en iedereen was erg enthousiast. Ik ben benieuwd maar nu eerst koffie. De dame die koffie gaat halen doet er even over en komt redelijk geïrriteerd terug omdat het zo lang duurt; it ‘s easier to draw blood from a rock, is haar commentaar bij terugkomst. Na de koffie gaan we mee naar de oude zaal daar is de worship. In die oude zaal staat op het podium een groot koor en een voorzanger, nou ja een voor prevelaar. Matige, begeleiding op keyboard en drums. Is dit dan een beroemde gospelkerk? Ik ben teleurgesteld. Het is niet geweldig maar als je ziet hoe de mensen meedoen, meezingen dat is leuk om te zien. Geen formaliteit, geen afstandelijkheid. Oudere mensen worden vol eerbied door de jongere begroet en je kan zien dat men elkaar goed kent door de hartelijke begroetingen. Daar staan we dan; twee bleekscheten uit Nederland. Dan slaat de stemming om, de “pastor” komt binnen, een gevolg begeleidt hem. Hij stapt op het toneel, neemt bezit van het toneel. Met plechtige woorden opent hij de zaal ernaast. Bedenk wat je anders wilt in je leven bij het betreden van de nieuwe zaal, is zijn boodschap.
De overgang van de oude naar de nieuwe zaal wordt muzikaal perfect begeleid. In allebei de zalen hetzelfde nummer dus je hoort het verschil in geluid heel goed. Daar staat het koor weer minus de mensen in de oude zaal en op Kirk Franklin-achtige manier, krachtig, vol passie worden we muzikaal de nieuwe zaal in begeleid. Dit is een gospelkerk zoals ik die verwacht. Dit is de start van een 90 minuten daverende show, dienst moet ik zeggen. Vol passie, vuur, en swingend. De dominee houdt een preek waarin hij het juichen van David aanhaalt. Dans, schreeuw en juich zoals David deed en dat is de cue voor het openingsconcert na de preek.
Twee niet zo opvallende dames barsten los in zang en dansen zoals ik nog nooit in een kerk gezien heb. De hele zaal gaat uit zijn dak en danst, zingt en schreeuwt mee. De audiovisuele show doet uitermate zijn best het tempo van de muziek te volgen en helaas dat redden ze niet. Beeld blijft achter, lampen gaan niet aan, bewegen te laat, het is ook de eerste dag. Dat is ook allemaal niet belangrijk de aandacht gaat naar de passie en power van het koor, de band en de front vocals. Wij, als eregasten, staan helaas vooraan en kunnen er niet onderuit mee te doen. Twee harkerige, blanke mannen, staan schichtig te bewegen en weten zich geen houding te geven, we zijn gelukkig niet de enige horkerige bleekscheten. Ik zie er nog 2.
Voorzichtig draai ik me om en zie de swingende massa mensen met ook heel veel jongeren, tieners. Allemaal doen ze mee en gaan uit hun dak ze hebben het zichtbaar naar hun zin. Naar de kerk hier is een avond uit.
Ja en dan volgt de onvermijdelijke collecte. De pastor benadrukt nog eens dat de parochie, de leden van de kerk, deze nieuwe zaal vol met techniek mogelijk hebben gemaakt met hun giften. Daar kunnen de Nederlandse kerkgangers een voorbeeld aan nemen. De kontzak voor de portemonnee is voor de Nederlander uitgevonden. Kunnen ze op hun geld blijven zitten.Na 90 minuten worden we uit ons lijden verlost we mogen stoppen met het voordoen alsof we kunnen dansen We maken kennis met de Pastor. Een grote brede zwarte man, een reus, indrukwekkend. We huggen hem en ik verdwijn volledig in zijn armen. Andere kijken toe vol ontzag en wij stellen, vreemd genoeg, een paar van onze begeleiders aan de Pastor voor. Zij, onze begeleiders zijn nog nooit zo dicht bij hem geweest, gek he?
Weer terug in de ontvangstruimte, koffie en cake, terwijl ik erg toe ben aan een borrel, not done in deze kringen, maar ik heb er echt zin in. De begeleiders enthousiast dat ze pastor ontmoet hebben. Ik onder de indruk van de passie en de power. Niet over de kwaliteit maar wel de inzet. Zo kan het dus ook, naar de kerk gaan dat trekt me wel, een avond uit met schreeuwen en dansen als David deed.
Dreams come true, I’ve been talking a lot about that and it says a lot about me. To dream your dreams and to realize your dreams, actually I’m saying it more to myself than to others. It is easy to say and I hope that many of you will succeed but I wonder how you do that? Realizing your drams? I really don’t know what my dream is and do I have only one dream and is it really my dream or is it a path determined for me?
